DIAMENTOWA DROGA JEST WEWNĘTRZNYM CZASOPISMEM BUDDYJSKIEGO ZWIĄZKU DIAMENTOWEJ DROGI LINII KARMA KAGYU

Diamentowa Droga -> Nr 49 -> Buddyzm w dziejach świata

-> TU MOŻNA KUPIĆ NAJNOWSZY NUMER DIAMENTOWEJ DROGI

Buddyzm w dziejach świata

Anna Szymańska
_________

Część 2

Przeszłość możemy porównać do mozaiki, której poszczególne, odrębne fragmenty – wydarzenia – stopniowo, krok za krokiem, składają się w pełny obraz. Ideą zamieszczonej poniżej tabeli jest zestawienie zdarzeń, które miały miejsce w naszej linii przekazu, na tle wydarzeń w Tybecie oraz ogólnego kontekstu historycznego, z uwzględnieniem procesów historycznych i wzajemnych powiązań.


Daty rozmieszczone są w czterech rzędach:
pierwszy – poświęcony jest szkole Karma Kagyu,
drugi – wyłącznie wydarzeniom z historii Tybetu,
trzeci – odnosi się do Wschodu,
czwarty – zaś do Zachodu, przy czym to rozdzielenie nie ma charakteru geograficznego, a raczej kulturowo-historyczny.

Tabela rozpoczyna się wydarzeniami VII wieku naszej ery i kończy w czasach obecnych. Pierwszą cześć tabeli znajdziecie w poprzednim wydaniu DD (nr. 48). VII i VIII wiek to przełomowy okres w historii Tybetu. W VII wieku kraj ten wyszedł na arenę międzynarodową i stał się jedną z głównych potęg Azji Centralnej. Do tego momentu zakończył się proces konsolidacji plemion tybetańskich, umocniony dodatkowo centralizacją władzy w kraju. Rozstrzygającą rolę w procesie zjednoczeniowym odegrała panująca dynasta Jarlung. Równocześnie z tworzeniem wewnętrznego systemu gospodarczego prowadzona była aktywna polityka zewnętrzna, w wyniku której nastąpiło rozszerzenie granic Tybetu. Okres ten ma nadzwyczajne znaczenie w aspekcie kulturowym. W VII wieku powstaje i wchodzi w życie tybetańskie pismo. I w końcu w wiekach VII i VIII następuje pierwsze zetknięcie się Tybetańczyków z buddyzmem. Właśnie z tego względu chronologia tabeli rozpoczyna się od VII wieku.

Tybet wziął na siebie zadanie ochrony i rozwoju buddyzmu wadżrajany. Nauki Diamentowej Drogi, tak jak i therawady oraz mahajany, przekazane zostały przez Buddę Siakjamuniego. Przez półtora tysiąca lat buddyzm obecny był w Indiach i stopniowo rozprzestrzeniał się w innych krajach południowej, południowo-wschodniej, centralnej oraz wschodniej Azji. Można mówić o „północnym” i „południowym” buddyzmie: w krajach Południa popularniejszy stał się buddyzm therawady, a na północy – przekazy mahajany i wadżrajany. Stało się tak, że w swojej historycznej ojczyźnie – Indiach – buddyzm został niemal doszczętnie unicestwiony podczas podbojów muzułmańskich. Jednak nauki Buddy nie przepadły. Nauki Buddy pozostają niezmienne, niezależnie od kontekstu kulturowego i narodowego. Lobpyn Tseczu Rinpocze mówił: „Nauki Buddy podobne są do diamentu: jeżeli leży on na czerwonej powierzchni, będzie połyskiwał czerwienią, jeśli na niebieskiej, to błękitem, ale przy tym pozostaje diamentem”. Dziś widzimy tego historyczne, chronologiczne potwierdzenie. W połowie ubiegłego wieku rozpoczęło się planowe wyniszczanie buddyzmu przez Chińczyków na wschodzie i obecnie możemy obserwować, jak rozwija się on coraz bardziej na zachodzie.

Linia Kagyu

1204-1283 rok
II Karmapa Karma Pakszi. Został rozpoznany jako tulku, inkarnacja I Karmapy przez Pomgragpę Sonama Dordże i został jego uczniem. Od niego otrzymał pełny przekaz linii Kagyu.
I Karmapa opisał czas i miejsce jego narodzin w przedśmiertnym liście. Później system tulku przyjęto w innych szkołach buddyzmu tybetańskiego. II Karmapa Karma Pakszi zasłynął jako sidha z niezwykłymi mocami i urzeczywistnieniem. Miał wielu uczniów w Tybecie, Chinach i Mongolii.

1230-1312 rok
Lata życia Drubtoba Urgyena. Był on jednym z najwybitniejszych uczonych swoich czasów; praktykował w tradycji Drugpa Kagyu. W wieku 53 lat spotkał II Karmapę Karma Pakszi. Został następnym dzierżawcą linii.

1284-1339 rok
III Karmapa Randziug Dordże w wieku 5 lat został rozpoznany przez Drubtopa Urdziena i otrzymał od niego przekaz linii Kagyu. Następnie Randziug Dordże otrzymał przekazy wszystkich linii buddyzmu tybetańskiego. Zasłynął jako uczony, autor licznych tekstów i założyciel ośrodków. Autor poematu o Mahamudrze i dzieła „Głębokie wewnętrzne znaczenie”. Nauczyciel I Szamarpy Kedruba Dragpa Senge. W 1331 r. III Karmapa przeprowadził w Pekinie ceremonię intronizacji Togon Temura.

1283-1349 rok
I Szamarpa Kedrub Dragpa Senge. Oprócz nauk otrzymał od III Karmapy czerwoną koronę wraz z tytułem Szamarpa – „dzierżawca Czerwonej Korony”, na znak związku z buddą Amitabą. Zapoczątkował drugą w historii po Karmapach linię świadomie odradzających się lamów w buddyzmie tybetańskim. Inkarnacji szamarpów stały się drugimi co do ważności nauczycielami w tradycji Karma Kagyu.

1296-1376 rok
Gyalwa Jungten Dordże Pal. Był kolejnym dzierżawcą linii Kagyu po Rangdziung Dordże i nauczycielem IV Karmapy Rolpe Dordże.

1340-1383 rok
IV Karmapa Rolpe Dordże. Został rozpoznany jako Karmapa dzięki pozostawionym przez siebie wskazówkom. Od Gyalwa Jungtena Dordże Pala i otrzymał przekaz linii Kagyu. Wiele podróżował po Tybecie i Chinach. Nauczał i zgromadził wokół siebie licznych uczniów, spośród których najważniejszym był II Szamarpa Kaczie Wangpo.

1350-1405 rok
II Szamarpa Kaczie Wangpo. Był nauczycielem V Karmapy Deszin Sziegpy. Słynie jako autor licznych dzieł poświęconych naukom Kagyu.

1384-1415 rok
V Karmapa Deszin Sziegpa. Był nauczycielem cesarza chińskiego Yung Lo, dzięki któremu powstała Czarna Korona – symbol energetycznego pola czarnego światła, charakte-rystycznego dla wszystkich karmapów; pierwsza ceremonia Czarnej Korony odbyła się w 1407 r. Wszyscy karmapowie od pierwszego do dziesiątego byli nauczycielami chińskich cesarzy. Deszin Sziegpa zalazł inkarnację III Szamarpy Czopel Jeszie.

XV w.
Rinczen Tsangpo (Ratnabhadra). Był dzierżawcą linii po V Karmapie.

1416-1453
VI Karmapa Thongła Dynden. Otrzymał pełny przekaz linii Kagyu od Rincziena Tsangpo i nauki o praktyce od III Szamarpy Czopela Jeszie. Całe życie spędził, podróżując po Tybecie – dawał nauki, budował klasztory. Jego najważniejszymi uczniami byli Dziampal Zangpo oraz pierwszy Gyaltsab Rinpocze, którzy stali się dzierżawcami linii i nauczycielami VII Karmapy Cziedraka Dziatso.

1427-1489
I Gyaltsab Rinpocze Goszir Paldzior Dyndrub. Był sekretarzem i uczniem VI Karmapy Thongła Dyndena, później został dzierżawcą linii Kagyu.

1454-1506
VII Karmapa Cziedrak Dziatso. Wiele podróżował i udzielał nauk oraz dawał inicjacje tysiącom ludzi. Był nauczycielem IV Szamarpy Czieki Tragpa.

1457-1525
Denma Dyndrub Taszi Paldzior. Otrzymał pouczenia od VII Karmapy, a następnie, podążając za przykładem Milarepy, przez 20 lat praktykował na odosobnieniu w górach. Został nauczycielem VIII Karmapy Miczio Dordże.

Tybet

1207 rok
Niektórzy tybetańscy wodzowie uznali władzę Dżingis Chana i oddali się pod jego protektorat.

1240 rok.
Napaść Mongołów na Tybet. Trzydziestotysięczne mongolskie wojska wdarły się do Centralnego Tybetu. Zniszczono kilka klasztorów, m. in. Raden.

1244 rok
Mongolski książę Godan (1205-1251) zaprasza Sakya Panditę (1182-1251) na swój dwór. (1205-1251). W 1247 r. ofiarowuje mu władzę nad Tybetem. Był to raczej rodzaj paktu o nieagresji i obronie przed pewnym lokalnym wodzem mongolskim (w istocie był nim sam książę Godan).

1207 rok
Niektórzy tybetańscy wodzowie uznali władzę Dżingis Chana i oddali się pod jego protektorat.

1240 rok.
Napaść Mongołów na Tybet. Trzydziestotysięczne mongolskie wojska wdarły się do Centralnego Tybetu. Zniszczono kilka klasztorów, m. in. Raden.

1254 rok
Kubilaj Chan (1215-1294) potwierdza przekazanie władzy nad Tybetem Pagpalamie (1235-1280), bratankowi Sakya Pandity.

1260 rok
Pagpalama przeprowadza ceremonię intronizacji Kubilaja na chana wszystkich Mongołów i nadaje mu tytuł Czakrawartinai „chana wiary”. Z kolei Pagpalama otrzymuje tytuł „duchowego przywódcy państwa” wraz z jaspisową pieczęcią władcy Tybetu i buddyjskiego zwierzchnika w Chinach.

1265-1354 rok
Władzę nad Tybetem sprawują hierarchowie szkoły Sakja.

1284 rok
Przy dworze dynastii Yuan powstaje instytucja do spraw buddyzmu i Tybetu. Urząd ten kierował administracją Tybetu oraz zajmował się sprawami buddystów i buddyzmu w imperium Yuan. Chociaż Tybet był zależny od Yuan, to jednak nigdy nie był postrzegany jako część imperium Chin.

1290-1364 rok
Lata życia Budona Rinchen Gruba, mistrza szkoły Sakja, jednego z ważniejszych historyków i uczonych Tybetu. Usystematyzował on buddyjski kanon – Kandziur. Sławę przyniosło Budonowi dzieło „Historia buddyzmu w Indiach i Tybecie”.

1308-1363 rok
Lata życia Longcziena Ramdziampy, jednego z głównych myślicieli szkoły Ningma.

1346 rok
Kunga Dordże pisze historyczne dzieło „Czerwone annały”.

1354 rok
Początek rządów dynastii Phagmo Drupa – Tybetem rządzi Czangczub Gyaltsen (1302-1364), praktykujący w tradycji Kagyu. W tym okresie zachodzi zjednoczenie kraju, ustanowievnie politycznej niepodległości Tybet i centralizacja władzy.

1357-1419 rok
Lata życia Tsongkhapy (Losang Dragpy), założyciela szkoły Gelug.

1365 rok
Powstaje dzieło o historii Tybetu: „Zwierciadło króla”.

1368 r. rok
Upadek dynastii Yuan w Chinach i uniezależnienie się Tybetu od Chin.

1385-1438 rok
Lata życia Khedruba Palsanga, mnicha szkoły Sakja, I Panczenlamy. W 1407 r. został on uczniem Tsongkhapy a po jego śmierci – nauczycielem I Dalajlamy. Był opatem klasztoru Drepung i autorem biografii Tsongkhapy.

1391-1475 rok
Lata życia I Dalajlamy, Gendyna Druba. W1415 r. został uczniem Tsongkhapy, w 1447 r. założył klasztor Taszilhunpo w Szigace. Tytuł „dalajlamy” otrzymał vok. 100 lat po swojej śmierci.

1409 rok
Tsongkhapa przeprowadza ogromny ogólnotybetański mönlam w Lhasie, podczas którego zapewnia sobie władzę i otrzymuje środki na budowę klasztorów. Założenie pierwszego klasztoru Gelug – Ganden.

1409 rok
Powstanie szkoły Gelug (szkoły cnotliwych). Budowa głównych klasztorów tradycji Gelug: w 1416 r. powstał Drepung, w 1418 r. – Sera.

1432-1618 rok
Okres zwany „upadkiem dynastii Phagmo Drupa”.

1438-1504 rok
II Panczenlama Sönam Choklang. Dużo zrobił dla umocnienia szkoły Gelug w prowincji Tsang.

1475-1542
Lata życia II Dalajlamy Gendyna Gyatso. Również II Dalajlama swój tytuł otrzymał pośmiertnie. Był zwierzchnikiem klasztorów Taszilhunpo, Drepung, Sera.

1478 rok
Go Lotsaw Szonnu Pal pisze „Niebieskie annały”; jest to jedno z głównych historycznych źródeł informacji o Tybecie.

1480-1517
Wojna między regionami Tsang i U. W prowincji U, na feudalnych posiadłościach klanu Phagmo Drupa, bardziej popularna była szkoła Gelug. Wszystkie klasztory szkoły skupiły się właśnie tam, w pobliżu Lhasy. Prowincją Tsang z centrum w Szigace, rządził klan Rinpun, przynależący do tradycji Kagyu. W 1492 r. wojska Tsang zajęły Lhasę i utrzymały ją do 1517 r.

Wschód

1204 rok
Krzyżowcy opanowują stolicę Cesarstwa Bizantyjskiego – Konstantynopol. Na terytorium bizantyjskim powstaje Cesarstwo Łacińskie, które przetrwa do 1261 r.

1206-1526 rok
Powstaje Sułtanat Delhijski – Indie znajdują się pod panowaniem władców muzułmańskich.

1206-1227 rok
Dżingis Chan (1167-1227) jednoczy mongolskie plemiona i tworzy silną armię. W latach 1219-1221 Mongołowie podbijają Azję Środkową.

1222-1282 rok
Lata życia Nichirena, założyciela buddyjskiej szkoły Nichiren-shu, opierającej się na Sutrze Lotosu.

1235 rok
Kurułtaj (rada chanów mongolskich) w Karakorum: przyjęcie postanowienia o zorganizowaniu ogólnomongolskiej wyprawy na Zachód. Mongołowie w latach 1235-1279 podbijają Chiny. W 1243 r. powstaje państwo Złota Orda

1250 rok
Utworzenie egipskiego sułtanatu Mameluków ze stolicą w Kairze. W 1260 r. w skład sułtanatu wchodzi Palestyna.

1251 rok
Początek panowania Kubilaja Chana (1215-1294) w Chinach. W 1271 r. zakłada on mongolską dynastię Yuan, rządzącą Chinami do 1368 r.

1261-1453 rok
Rządy dynastii Paleologów w Bizancjum. Powstanie imperium bizantyjskiego.

1275-1292 rok
Marco Polo przybywa do Pekinu i zostaje na służbie u Kubilaja. W 1293 r. do Chin przybywają pierwsi chrześcijańscy misjonarze.

1294 rok
Powstanie pierwszych państw muzułmańskich na wyspie Sumatra w Indonezji.

1299 rok
Powstaje emirat Osmana, później Imperium Osmańskie, pierwsze państwo szariackie.

Koniec XIII w.
W Chinach została wynaleziona pierwsza broń palna.

1312 rok
Przyjęcie islamu jako religii państwowej przez Złotą Ordę.

1313-1342 rok
Rządy Chan Uzbeka Sułtana Muhammada w Złotej Ordzie.

1341 rok
Epidemia „czarnej śmierci” (dżumy dymieniczej) w Azji.

1351-1366 rok
Wojna chłopska w Chinach; doprowadziła do upadku mongolskiej dynastii Yuan. Pod względem ideologicznym narodowościowe ruchy powstańcze pod wieloma względami opierały się na naukach buddyjskiego „Stowarzyszenia białego lotosu”, w których mowa o rychłym przybyciu Buddy Maitrei. W ramach tej szkoły aktywnie rozwijały się sztuki walki. Znakiem rozpoznawczym stowarzyszenia był czerwony kwiat; być może przyczyniło się to do sukcesów propagandy komunistycznej wśród ludu w pierwszej połowie XX wieku.

1368-1644 rok
Rządy dynastii Ming w Chinach. Charakterystyczną cechą tego okresu był izolacjonizm dotyczący duchowego życia społeczeństwa, który znalazł odbicie w zewnętrznej samoizolacji kraju w XV w.

1369-1405 rok
Rządy chana Timura w Złotej Ordzie. W 1398 r. wojska Złotej Ordy napadają na Indie i plądrują Delhi.

1406 rok
Powstanie Świątyni Nieba w Pekinie. Od 1420 r. Pekin staje się stolicą imperium chińskiego; zaczynają się prace nad budową Zakazanego Miasta.

1453 rok
Zajęcie Konstanty-nopola przez Turków Osmańskich. Upadek imperium bizantyjskiego. Bizancjum było osłabione wskutek wewnętrznych konfliktów: prawosławna ludność odrzucała postanowienia Unii Florentyńskiej i nie chciała podporządkować się cesarzowi i cerkiewnym hierarchom.

1467-1568 rok
Końcowy okres szogunatu Ashikga w Japonii – „epoka wojujących prowincji”. Bratobójcze walki książąt (daimo), bijących się między sobą i z szogunem; decentralizacja kraju.

1469-1472 rok
Podróż rosyjskiego kupca Afanasija Nikitina do Indii. Do naszych czasów zachował się jego opis „Podróże za trzy morza”.

1488 rok
Początek powstania chłopskiego w Japonii, trwającego ok. 100 lat. Wojna ta znana jest jako „Powstanie Ikko”, od nazwy szkoły buddyjskiej ikko – „sztuka jedności”.

1497-1499 rok
Wyprawa Portugalczyka Vasco da Gamy, odkrycie drogi morskiej do Indii. Wkrótce Portugalczycy zakładają kilka faktorii na zachodnim wybrzeżu Indii, a w 1510 r. opanowują Goa, które staje się centralnym ośrodkiem wszystkich portugalskich posiadłości na wybrzeżach Oceanu Spokojnego i Indyjskiego. Początek europejskiego kolonializmu w Azji.

Zachód

Początek XIII w.
Powstanie zakonów żebraczych, z których najważniejsze to dominikanie i franciszkanie. Ich ideałem był wędrujący po świecie asceta – kapłan wiary katolickiej.

1202-1204 rok
Czwarta wyprawa krzyżowa. Po raz pierwszy wojska krzyżowców zwróciły się przeciw chrześcijańskim państwom, Węgrom i Bizancjum. Wyprawa skończyła się podbiciem i złupieniem Konstantynopola oraz unicestwieniem rządzącej dynastii bizantyjskiej.

Początek XIII w.
Powstanie zakonów żebraczych, z których najważniejsze to dominikanie i franciszkanie. Ich ideałem był wędrujący po świecie asceta – kapłan wiary katolickiej.

1202-1204 rok
Czwarta wyprawa krzyżowa. Po raz pierwszy wojska krzyżowców zwróciły się przeciw chrześcijańskim państwom, Węgrom i Bizancjum. Wyprawa skończyła się podbiciem i złupieniem Konstantynopola oraz unicestwieniem rządzącej dynastii bizantyjskiej.

1228-1229 rok
Szósta wyprawa krzyżowa. Krzyżowcy oswobadzają Jeruzalem z rąk muzułmanów.

Od 1230 rok
Powołanie do życia instytucji inkwizycji w Europie. W każdym biskupstwie istniał osobny urząd inkwizytora papieskiego, który zajmował się wszystkimi sprawami związanymi z herezją. Decyzja inkwizytora była wiążąca zarówno dla władzy duchowej, jak i świeckiej. Jeszcze wcześniej, w 1215 r., wprowadzono obowiązek spowiedzi dla wszystkich wiernych kościoła katolickiego.

1237 rok
Inwazja Mongołów na ziemie Rusi. Ok. 1241 r. Mongołowie podbijają Ruś i wdzierają się do Polski, Czech, Węgier i na Bałkany. W 1242 r. ponoszą jedną klęskę za drugą na Węgrzech; Batyj podejmuje decyzję o zakończeniu wyprawy.

1242 rok
„Bitwa na lodzie” – wojska nowogrodzkie pod wodzą księcia Aleksandra Newskiego odnoszą zwycięstwo nad rycerzami zakonu krzyżackiego na jeziorze Czudzkim.

1244-1245 rok
Powstanie Hanzy – handlowego związku niemieckich miast.

1265 rok
Utworzenie parlamentu w Anglii.

1265-1321 rok
Lata życia włoskiego poety Dantego Alighieri.

1270 rok
Ósma wyprawa krzyżowa pod wodzą francuskiego króla Ludwika Świętego. Ostatecznie kraje Bliskiego Wschodu przechodzą w ręce egipskie. Koniec epoki wypraw krzyżowych.

1300 rok
W Europie po raz pierwszy wyprodukowano proch. Ok. 1350 r. pojawiają się pierwsze strzelby.

1304-1374 rok
Lata życia Francesca Petrarki.

1309-1377 rok
Okres rozłamu w kościele katolickim; stolec papieski znajduje się nie w Rzymie, a w Awinionie (Francja) –„awiniońska niewola papieży”.

1313-1375 rok
Lata życia pisarza Giovanniego Bocaccio.

1328-1589 rok
Rządy dynastii Valois we Francji.

1338-1453 rok
Wojna Stuletnia – zbiorcze pojęcie określające serię wojen między Anglią i Francją. Narodową bohaterką tej wojny stała się Joanna D’rc (1412-1431), zaliczona przez kościół katolicki w poczet świętych w 1909 r.

1348-1352 rok
Z Azji przychodzi „czarna śmierć” (dżuma). Podczas epidemii w Europie umiera ok. 25 milionów ludzi.

1380 rok
Bitwa na Kulikowym Polu: pierwsza całkowita porażka Złotej Ordy w walce z Rusinami pod wodzą księcia moskiewskiego Dymitra Dońskiego.

1389 rok
Bitwa na Kosowym Polu: rozgromiwszy wojska serbskiego przymierza, Turcy Osmańscy zagarniają Bałkany.

1410 rok
Bitwa pod Grunwaldem.

1419-1434 rok
Wojny husyckie w Czechach, zapoczątkowane spaleniem na stosie religijnego reformatora Jana Husa (1372-1415).

1439 rok
Unia Florentyńska: zjazd przedstawicieli kościołów prawosławnego i katolickiego. Uznanie zwierzchnictwa papieża przez zaproszonych prawosławnych hierarchów. Unia nie przetrwała długo: większość cerkwi na Wschodzie odrzuciła ją.

Ok. 1445 rok
Wynalezienie druku przez Gutenberga. W 1455 r. ukazuje się pierwsza drukowana książka w Europie – Biblia Gutenberga.

1455-1485 rok
Wojna Róż w Anglii.

1452-1519 rok
Lata życia Leonarda da Vinci.

1456-1476 rok
Na Wołoszczyźnie (Rumunia) panuje „Książę Drakula” – Wład III Palownik.

1480 rok
„Dziwna bitwa” nad rzeką Ugra. Uwolnienie ziem ruskich od panowania Złotej Ordy.

1485-1603 rok
Rządy dynastii Tudorów w Anglii.

1492 rok
Hiszpanie odbijają Grenadę z rąk Maurów; koniec rekonkwisty.

1492 rok
Krzysztof Kolumb odkrywa Amerykę. Początek wielkich odkryć geograficznych. To wydarzenie przez wielu historyków uznawane jest za granicę między średniowieczem a epoką nowożytną.

Opracowanie: Ewa Zachara

 | W TYM NUMERZE RÓWNIEŻ:

Nieprzerwany przekaz autentycznych nauk - Wywiad z XVII Karmapą Taje Dordże | Buddyzm na Wschodzie i na Zachodzie - Wywiad z Szamarem Rinpoche | Widzę Czystą Krainę - Pytania zadane Lamie Ole | Czas na medytację - List Noworoczny Lamy Ole | Aktywność Trzech Czasów - Karmapa Mikjo Dordże (1507 - 1554) | Cytat - Guru Rinpocze | Jesteśmy dla siebie mistrzami - Wywiad z Hannah Nydahl | Cytat - Hannah Nydahl | Schronienie - Lama Ole Nydahl | Cytat - X Karmapa Czojing Dordże | Utrzymywanie przekazu to wasz obowiązek - Lama Ole Nydahl | Budda i śmierć - Lama Ole Nydahl | Z Lamą Ole i Caty Hartung o książce Budda i śmierć - Praga 2010 | Ścieżka oddania - Maggie Lehnert-Kossowski i Tomek Lehnert | Dosiadając niedźwiedzia - Z organizatorami podróży zimowych po Rosji | Katłanga - Mira Starobrzańska | Buddyzm w dziejach świata - Anna Szymańska | Popycha nas cierpienie, ciągnie nas współczucie - Rozmowa z Klausem Kaltenbrunnerem | Sanga - Denes Andras | Buddyzm i edukacja - Maike i Pit Weigelt | Co, gdzie, jak w KBL | Hong Kong - 18 dni błogosławieństwa - Michał Bobrowski | Biblioteka Kagyu w Łodzi | Gdańsk | Mango | Czym jest dla Ciebie ośrodek? - Ofelia Cybula |

 | PODOBNE ARTYKUŁY: