Diamentowa Droga -> Nr 40 -> Maczig Labdron
Maczig Labdron (1055 – 1154) jest jedną z najbardziej znanych bohaterek buddyzmu tybetańskiego.Uważa się ją za inkarnację żyjącej w VIII wieku n.e. Jeszie Tsogjal, głównej partnerki Guru Rinpocze, jogina który sprowadził buddyzm do Tybetu. Mówi się, że wszystkie ważne osoby z życia Jesze Tsogjal, odrodziły się w otoczeniu Maczig Labdron. Jej głównego nauczyciela, Padampa Sandzie, uważa się za inkarnację Guru Rinpocze.
Maczig Labdron urodziła się w rodzinie szlacheckiej.Od wczesnych lat życia intensywnie praktykowała dharmę.W związku z tym uznano ją za dakinię mądrości. Na swejścieżce spotkała jogina o imieniu Topabadra, z którym pogłębiała urzeczywistnienie. Urodziło im się kilkoro dzieci, które zostały uczniami Maczig Labdron i dzierżawcami głębokich nauk.Maczig Labdron żyła w epoce renesansu buddyjskiego, na który miała ogromny wpływ. W tym czasie z Indii do Tybetu dotarło wiele nauk i praktyk, które wkrótce w Indiach zostałyzniszczone i zapomniane.
Główną praktyką Maczig Labdron była medytacja Czod.Jej filozoficzną podstawę stanowi Sutra Doskonałości Mądrości (Pradżniaparamita). Maczig Labdron znała ją bardzo dobrze, ponieważ już w dzieciństwie, jak to było w zwyczaju, czytałaten tekst za pieniądze bogatym (i leniwym) ludziom. Praktyka Czod rozwija współczucie i prowadzi do zrozumienia pustościego. Polega na tym, że po wykonaniu określonych przygotowań podarowuje się w niej własne ciało najróżniejszym istotom.„Czod” oznacza dosłownie „odciąć”, co związane jest z odcięciem przywiązania do ciała i ego. Praktyka ta jest dosyć skomplikowana i wymaga przeprowadzenia określonych rytuałów, jednak w rezultacie medytujący całkowicie przezwycięża swe przywiązanie do ja. Czodpa – jogin wykonujący Czod – wydaje dźwięki na cztery sposoby: śpiewa, uderza w bębenek, dzwoni dzwonkiem i dmie w trąbkę z ludzkiej kości. Każda z melodii posiada swoją historię i znaczenie. Praktykę Czod tradycyjnie wykonuje się w przerażających miejscach, np. na cmentarzach. Czodpowie medytowali razem lub w pojedynkę, przywoływanoich zawsze wtedy, kiedy wybuchały epidemie chorób zakaźnych. Choć zajmowali się zwłokami i przeprowadzali ceremonie pogrzebowe, sami jednak chorowali.
Maczig Labdron miała szesnastu głównych i ponad tysiąc innych uczniów, którzy osiągnęli owoc praktyki i przekazaligo dalej. Przyniosło to pożytek niezliczonej ilości istot. Maczig Labdron odeszła do krainy dakiń w wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.
Opracowanie: Grzegorz Kuśnierz