DIAMENTOWA DROGA JEST WEWNĘTRZNYM CZASOPISMEM BUDDYJSKIEGO ZWIĄZKU DIAMENTOWEJ DROGI LINII KARMA KAGYU

Diamentowa Droga -> Nr 37 -> Potrzebujemy przyjaciół

-> TU MOŻNA KUPIĆ NAJNOWSZY NUMER DIAMENTOWEJ DROGI

Potrzebujemy przyjaciół

Manfred Seegers
_________

Historyczny Budda Siakjamuni pokazał nam, że możliwe jest wyzwolenie od cierpienia i doświadczenie trwałego szczęścia. Aby osiągnąć ten stan, na początku każdej medytacji koncentrujemy się na Czterech Podstawowych Rozmyślaniach, które nakierowują nasz umysł na drogę prowadzącą do oświecenia.


Po pierwsze, rozwijamy zrozumienie rzadkiej i cennej możliwości, którą mamy w tym życiu – możemy przynieść pożytek niezliczonym istotom, używając metod, które przekazał Budda. Po drugie, rozważamy fakt, ze tylko nieograniczona i przejrzysta przestrzeń jest trwała, a wszystkie zjawiska pojawiające się w niej są przemijające, włącznie z naszym życiem i tym, co nas otacza. Pamiętamy też, że nasze obecne słowa, myśli i działania określają naszą przyszłość. W końcu widzimy, że głównym powodem, dla którego warto pracować z umysłem jest to, że w porównaniu z oświeceniem, będącym ponadczasową, najwyższą radością, wszystkie doświadczenia w uwarunkowanym świecie są cierpieniem – jego podłożem jest nasza nieznajomość tego, jakimi rzeczy naprawdę są. Ponieważ nie chcemy doświadczać cierpienia, przyjmujemy schronienie w tych, którzy mogą nas przed nim ochronić, ponieważ sami są od niego wolni. Budda, oświecony stan, oznaczający pełny rozwój umysłu, może dać całkowitą ochronę, ponieważ jest absolutną naturą wszystkich zjawisk. Jest on w pełni przebudzony ze snu niewiedzy, oczyścił wszystko to, co przesłania naszą prawdziwą naturę i rozwinął wszystkie doskonałe właściwości oświecenia. Aby osiągnąć ten stan, potrzebujemy nauk, które przekazał nam historyczny Budda. Nauki te zawierają wszystkie metody niezbędne do osiągnięcia oświecenia. Co więcej, potrzebujemy przyjaciół, którzy mogą nam przekazać nauki i poprowadzić nas na naszej ścieżce, aż dotrzemy do ostatecznego celu.

Jeśli chodzi o przyjmowanie Schronienia, często słyszymy lub czytamy o Buddzie i jego naukach, natomiast niewiele mówi się o społeczności praktykujących. Na drzewie Schronienia, po lewej stronie rdzennego lamy, przedstawiona jest ona w formie grupy historycznych bodhisattwów, a także innych uczniów Buddy Siakjamuniego. Wielu z nich było też dzierżawcami jego nauk, którzy po odejściu mistrza w stan parinirwany przewodzili społeczności praktykujących. W ten sposób nie tylko reprezentowali oni Buddę, ale także zadbali o zachowanie nauk. Mówi się więc o nich, że w ich wszechstronnej aktywności dla pożytku istot są prawie równi Buddzie. Sanskryckie pojęcie „sanga” oznacza grupę lub społeczność praktykujących, ale także wiąże się ze słowem „niepowracanie”. Odnosi się to do poziomu stabilności osiągniętej przez członków tej grupy. Bez względu na to, jakie przeszkody napotkają, nie poddają się im i nie porzucają praktyki. Dlatego Tybetańczycy przetłumaczyli słowo „sanga” za pomocą sformułowania „gendyn”. Pierwsza sylaba, „ge” oznacza pozytywne działania lub prawość, a druga, „dyn” oznacza dążenie. Tak więc „gendyn” to ci, którzy zarówno dążą do wykonywania pozytywnych działań, jak i praktykują dharmę. Rozróżniamy dwa rodzaje sangi – tę zwykłą i urzeczywistnioną, czyli szlachetną. Zwykła sanga to wszyscy podążający za słowami Buddy. Są to praktykujący, którzy nie urzeczywistnili jeszcze poziomu bodhisattwy. Nie posiadają oni bezpośredniego zrozumienia natury umysłu, a ich świadomość nadal zaciemniona jest przeszkadzającymi uczuciami i sztywnymi poglądami. Pomimo to są oni nakierowani na wszystko, co pozytywne; prowadzi ich życzenie wykonywania właściwych działań.

Kiedy przyjmujemy Schronienie, właściwie szukamy kogoś, kto może nas ochronić przed cierpieniem samsary – kręgu uwarunkowanej egzystencji. Jednakże tylko urzeczywistnione istoty, poczynając od pierwszego poziomu bodhisattwy, posiadają pełną zdolność ochrony. W klasycznych tekstach, np. w „Klejnotowej ozdobie wyzwolenia” Gampopy, czytamy, że na poziomie therawady zwykła sanga składa się z minimum czterech w pełni wyświęconych mnichów lub mniszek. Natomiast urzeczywistniona sanga to praktykujący na jednym z czterech poziomów realizacji: rozpoczynając od jednego z trzech poziomów poprzedzających stan arhata, a kończąc na poziomie arhata. Natomiast z punktu widzenia mahajany sanga składa się z przynajmniej jednego bodhisattwy od pierwszego poziomu urzeczywistnienia wzwyż. Ci wysoko urzeczywistnieni praktykujący posiadają pełną zdolność do ochrony istot przed cierpieniem. Na uwarunkowanym poziomie widzimy jednak, że także przyjaciele z ośrodka i ci, którzy pomagają nam na ścieżce, są w stanie dać nam pewną dozę oparcia na naszej drodze do oświecenia. Doświadczeni przyjaciele mogą być dla nas dobrym przykładem, ponieważ działają na poziomie ponadosobistym i pracują dla innych. Pomagają nam zyskać pewność, ze nie zbłądziliśmy na ścieżce, i dają nam przekonujący przykład na to, jak dobrze funkcjonować można w życiu i skutecznie się rozwijać. Ponieważ pomaga nam to odkryć, że przestrzeń jest radością, praktykujący ci także mogą być dla nas schronieniem.

Szukając ostatecznego schronienia, musimy jednak wyjść poza sytuację, w której polegamy na zwykłych istotach. Urzeczywistniona sanga to praktykujący dharmę, którzy doświadczają jasnego światła prawdziwej natury umysłu i rozpoznają, że przeszkadzające uczucia nie istnieją naprawdę. Według „Sutry Trzech Klejnotów”, pokonali oni cierpienie samsary, ponieważ urzeczywistniając Ścieżkę Widzenia – pierwszy poziom bodhisattwy – są oni w stanie bezpośrednio postrzegać pustkę, co oznacza wyzwolenie od cierpienia samsary. Nawet napotykając na niekorzystne warunki lub inne rodzaje przeszkód, bodhisattwowie nie poddają się im, ponieważ widzą, że wszystko pozbawione jest trwałego istnienia. Ponadto, wspomniana już sutra opisuje ich praktykę właściwego stylu życia jako doskonałą. Posiadają oni także zdolność do praktyki wszystkich stopni wchłonięcia i rozróżniania każdego ze stanów medytacyjnych. Co więcej, nigdy nie popadają oni w skrajności, takie jak wiara, że rzeczy istnieją naprawdę (materializm) albo że nie istnieją wcale (nihilizm). Dlatego zasługują oni na szacunek i mogą być prawdziwym obiektem schronienia.

W „Uttaratantrze”, jednym z głównych tekstów o naturze buddy, napisane jest, że urzeczywistnioną sangę cechują dwa specjalne rodzaje właściwości: szczególna wiedza i szczególne wyzwolenie. Ta wyjątkowa wiedza posiada trzy aspekty. Pierwszy to zdolność widzenia natury zjawisk takiej, jaka ona w rzeczywistości jest. Na tym poziomie wiemy, jakimi rzeczy są i rozpoznajemy ich niezrodzoną naturę, pozbawioną trwałej esencji. Urzeczywistniamy też, że od nie mającego początku czasu natura umysłu była i jest całkowicie czysta oraz wolna od zaciemnień oraz że wszystkie czujące istoty posiadają naturę buddy. Po drugie, widzimy rzeczy w całej ich wielowymiarowości i różnorodności. W pełni rozumiemy zjawiska pojawiające się na poziomie uwarunkowanym. Doświadczamy wglądu, że nie ma niczego, co nie byłoby wyrazem nieograniczonej przestrzeni umysłu – jasne jest dla nas, że prawdziwa natura umysłu, esencja oświecenia, przenika wszystko bez żadnych wyjątków. Trzecim aspektem tego urzeczywistnienia jest wewnętrzna mądrość, doświadczana przez świadomość, która postrzega samą siebie. Jest to nieuwarunkowany, bezpośredni i wykraczający poza dualizm wgląd w esencję wszystkich zjawisk.

Na tych trzech aspektach wiedzy opierają się trzy szczególne właściwości wyzwolenia. Pierwsza to wolność od wszelkich splamień związanych z przeszkadzającymi uczuciami, a zwłaszcza od przywiązania do egzystencji i przedmiotów percepcji zmysłowej. Druga jest wolnością od przeszkód spowodowanych zaciemnieniami procesu postrzegania, czyli od poglądów, mających swoje źródło w dualizmie. Oznacza to wyzwolenie od lgnięcia do podmiotu i przedmiotu, co sprawia, że na tym poziomie nie oddzielamy postrzegającego umysłu i postrzeganego obiektu. W końcu, urzeczywistniamy niezrównaną mądrość po tym, jak usunięta została niewiedza, która jest korzeniem innych przeszkadzających uczuć. Chodzi tu szczególnie o wolność od niższej motywacji ze ścieżki praktykujących hinajanę. Usunięcie zaciemnień pierwszego rodzaju, czyli przeszkadzających uczuć, daje nam zdolność widzenia, jakimi rzeczy naprawdę są. Pozbycie się zaciemnień sztywnych koncepcji pozwala nam rozwinąć wszechwiedzę. Rezultatem usunięcia podstawowej niewiedzy jest mądrość, która postrzega całkowicie czystą naturę czujących istot. Widzimy, ze ich liczba jest nieograniczona i że wszystkie posiadają naturę buddy.

Natomiast doświadczenie tej natury jest stanem, w którym wszystkie te właściwości wiedzy i wyzwolenia są doskonałe. Są one również obecne w sandze, która zdobywa je podążając drogą bodhisattwy i urzeczywistniając poszczególne poziomy tej ścieżki. Praktykujący posiadający te cechy znajdują się bardzo blisko oświecenia. Urzeczywistnili oni poziom niezrównanej mądrości i nie grozi im upadek do niższej sfery egzystencji. To czyni sangę specjalnym obiektem schronienia, gdyż opierając się na mądrości tych zaawansowanych praktykujących, możemy być pewni, że osiągniemy ten sam rezultat. Przyjmowanie Schronienia jest bardzo głęboką praktyką, fundamentem wszystkich innych metod pracy z umysłem. Dlatego powinniśmy wiedzieć, co przyjęcie Schronienia naprawdę oznacza. Atisza powiedział, że po to, aby czynić to we właściwy sposób, powinniśmy rozwinąć niewzruszone zaufanie i pewność dotyczącą źródła oświecenia, jak i możliwości samego urzeczywistnienia. Wymaga to głębokiego zrozumienia prawa przyczyny i skutku. Prawdziwe przyjęcie schronienia w dharmie wymaga właściwego zrozumienia oświeconej postawy, a także podjęcia decyzji, aby nigdy świadomie nie krzywdzić żadnej istoty. Przyjęcie schronienia w sandze oznacza odcięcie wpływów tych, którzy hołdują negatywnym poglądom i zachowują się w sposób przynoszący cierpienie. W „Sutrze dla króla nagów”, przyjęcie Schronienia w sandze wolne od przywiązania i pomieszania opisane jest jako dostrzeganie nierozdzielności tego, co uwarunkowane i nieuwarunkowane. Wyjaśnia to, dlaczego symbolem sangi jest stupa. Jej konstrukcja doskonale pokazuje zależność powstawania wszystkich zjawisk, uwarunkowanych i nieuwarunkowanych. Z tego też powodu symbolizuje ona umysł Buddy.

Na koniec kilka słów od XVI Karmapy Rangdziung Rigpi Dordże, podsumowujących nauki o właściwościach sangi jako obiektu schronienia. Powiedział on, że sanga jest szlachetną społecznością tych, którzy posiadają dokładną znajomość drogi do celu i którzy koncentrują się na tym, aby ten cel osiągnąć, starając się działać pozytywnie na początku praktyki, w jej trakcie i na końcu.

Opracowanie: Rafał Bihuń

 | W TYM NUMERZE RÓWNIEŻ:

Umysł jako ostateczne schronienie - Lama Ole Nydahl | Lama jako źródło błogosławieństwa - Dziamgon Kongtrul Rinpocze | Identyfikacja z nauczycielem - Wywiad z Lamą Ole | Trucizny umysłu - Gendyn Rinpocze | Cytat - Lama Ole Nydahl | Największa przeszkoda na ścieżce - Gjatrul Rinpocze | Potrzebujemy przyjaciół - Manfred Seegers | Cytat - Szantidewa | Dzierżawcy linii przekazu Kagyu - Patricia Schaffrick | Medytacja w życiu codziennym - Marcin Barański | Pieśń dla młodej kobiety - Milarepa | Lama jest mądrzejszy od nas - Wojtek Tracewski | Uzdrawiająca tradycja Buddy Medycyny - Robert Sachs | Wyspy idealizmu - Żwirek rozmawia z Piotrkiem Kaczmarkiem | Cytat - Gampopa i Milarepa | Byliśmy Khampami - Michał Bobrowski | Wszystko jest wodą czyli Tales z Miletu a Budda - Ralf Bohn | Triangle News - Grzegorz Kuśnierz | Surfing Budda - Phil Carlise, Mick Gabriel, Bart Lipowski | Ośrodek Diamentowej Drogi w Connecticut, USA - Kasia Sikora-Kowolik | Władywostok - Igor Popkow | Budujemy kolejną fabrykę wyzwolonych - Adam Jankiewicz | Umysł bez granic - Ula Wasilewska, Bartek Kozłowski | "Kruszynka" nauczycielem! |

 | PODOBNE ARTYKUŁY: